Staða og líðan hinsegin barna og ungmenna í skólum
Ýmsar rannsóknir og kannanir hafa verið gerðar á stöðu hinsegin barna og ungmenna í skólum. Það er ljóst að við þurfum að gera betur til þess að tryggja bætta líðan þeirra og námsgengi.
Könnun um líðan hinsegin ungmenna
Árið 2017 stóðu GLSEN, Samtökin '78 og Menntavísindasvið Háskóla Íslands fyrir könnun um líðan hinsegin ungmenna í íslensku skólaumhverfi. Könnunin náði til hinsegin nemenda á aldrinum 13-20 ára og var spurt um öryggistilfinningu í skólanum, fordómafulla orðanotkun, áreitni og ofbeldi, áhrif umhverfisins á mætingu og námsárangur, stuðning starfsfólks, stefnu skólans og námsefni.
Niðurstöður bentu til þess að hinsegin nemendur upplifa meira óöryggi í skólanum og eru líklegri til að verða fyrir áreiti og ofbeldi en aðrir nemendur. Einnig sýndu niðurstöður að starfsfólk sem var stuðningsríkt í garð hinsegin fólks hafði mikil áhrif á upplifun hinsegin nemenda í skólanum.
Ljóst er að viðhorf, þekking, stefna og kennsluhættir kennara og annars starfsfólks skóla skipta miklu máli þegar kemur að líðan hinsegin ungmenna í skólaumhverfinu.
Hlutverk skóla
Handbókin Ofbeldi gegn börnum: hlutverk skóla frá árinu 2014 tilgreinir að hinsegin nemendur þarfnast sérstaks stuðnings. Bent er á að þöggun sé ein algengasta birtingamynd fordóma í garð þeirra en þegar þögnin er rofin er einungis talað um samkynhneigða og oftast er umræða um aðra hópa hinsegin samfélagsins af skornum skammti.
Hvernig veit hinsegin barn að þú ert styðjandi?
Þar sem hinsegin nemendur eru líklegri til að verða fyrir áreiti og ofbeldi fyrir það að vera hinsegin getur það valdið vanlíðan hjá þeim, og forðast þau að tala opinskátt um að vera hinsegin vegna ótta við fordóma og einelti. Þess vegna er mikilvægt að skapa umhverfi þar sem þau upplifa að starfsfólk séu til staðar og séu stuðningsrík, og taka á fordómafullri orðræðu og einelti sem beinist að hinsegin nemendum.
Hinsegin nemendur, rétt eins og aðrir, vita ekki fyrirfram að starfsfólk og skólinn sé hinseginvænn, og er það því í hlut kennarans og annarra starfsmanna að tryggja að jákvæð afstaða þeirra sé sýnileg og þekkt og að nemendur geti verið öruggir með það að vera þeir sjálfir.
Þá er mikilvægt að spyrja sig: „Hvernig veit hinsegin nemandi að hann er velkominn og að hér sé að finna stuðningsríkt umhverfi?“