Fjölmennt var á málþingi um lífsleikni sem haldið var í Laugardalshöll í dag. Boðað var til fundar með kennurum í grunnskólum, fagfólki á vettvangi frítímans og ungmennum til að ræða aðferðir og leiðir til að bæta lífsleikni barna á grunnskólaaldri. Umræður fundargesta og hugmyndir eiga að nýtast starfshópi á vegum SFS sem var falið að móta tillögur um hvernig megi efla lífsleikninámið.
Markmið málþingsins var að skoða og ræða innihald og tilgang lífsleiknikennslu og kalla eftir sjónarmiðum um hvaða gildi eiga að skipa mestan sess í fjölbreyttri lífsleiknikennslu framtíðarinnar.
Í inngangserindi sínu, Ruslakista eða raunhæf menntun, fjallaði Aldís Yngvadóttir, ritstjóri hjá Námsgagnastofnun, um skilgreiningu á lífsleikni og lífsleikninámi sem var fyrst tilgreint í aðalnámskrá 1999. Lífleikni er vítt hugtak sem nær til sjálfsins og samfélagsins en hefur verið skilgreint sem „geta til að laga sig að aðstæðum á jákvæðan hátt. Sú geta gerir okkur kleift að ráða við kröfur og áskoranir dagslegs lífs. Allir kennarar eru í raun lífsleiknikennarar,“ sagði Aldís, sá námsþáttur er inni í öllum námsgreinum.
Jón Thoroddsen, kennari í Laugalækjarskóla, gerði í líflegu erindi grein fyrir ákveðinni aðferðarfræði sem hann nýtir í sinni kennslu og hann kallar samræðulist og spurningatækni.
Kristinn Jóhannsson og Hannah Bryndís fulltrúar í ungmennaráði Miðborgar- og Hlíða settu fram sínar hugmyndir um hvernig lífsleikni „kennsla“ eigi að vera og lögðu til staðlaða aðferðarfræði.
Að erindum loknum fóru fundargestir í hópavinnu þar sem þeim gafst tækifæri til að leggja fram og ræða sínar hugmyndir. Niðurstöður málþingsins verða nýttar til efla lífsleikni barna og unglinga í skóla- og frístundastarfinu.