Kvöldopnun í Hafnarhúsi: Hljómfall litar og línu, laugardag 1. febrúar kl. 20
Menning og listir
Sýningin snýst um myndlistarverk í anda „sjónrænnar tónlistar“ (visual music) en á henni eru verk eftir rúmlega 30 listamenn. Sýningarstjórar eru Hafþór Yngvason, Yean Fee Quay og Jón Proppé. Hljómfall litar og línu verður opnuð á fyrstu hátíð sjónrænnar tónlistar á Íslandi, Reykjavík Visual Music – Punto y Raya, sem fer fram í Hörpu 30. janúar til 2. febrúar.
Sýningin er þrískipt en í fyrsta hluta hennar eru sýnd lykilverk eftir helstu frumkvöðla sjónrænnar tónlistar, Viking Eggeling, Thomas Wilfred, Oskar Fischinger og bræðurna John og James Whitney. Verkin gefa hugmynd um sögulegt baksvið listgreinarinnar.
Annar hluti sýningarinnar samanstendur af verkum eftir íslenska og erlenda samtímalistamenn. Meðal verka er ný innsetning, Trajectories, eftir Sigurð Guðjónsson og Önnu Þorvaldsdóttur. Þá verður sýnt verkið DeCore (aurae), eftir listamanninn Doddu Maggý og valin verk eftir bandaríska listamanninn Jeremy Blake. Einnig verða sýnd verðlaunaverk frá sjónrænu tónlistarhátíðinni.
Jón Proppé er sýningarstjóri þriðja hluta sýningarinnar sem samanstendur af minni verkum eftir rúmlega 20 listamenn. Þeirra á meðal eru verk eftir Dieter Roth, Svavar Guðnason,Margréti Blöndal, Önnu Jóelsdóttur og Kjarval. Verkin sýna hvernig hugmyndir um samhengi myndlistar og tónlistar þróuðust hér á landi.
Sýningin er haldin í samstarfi við Miðstöð sjónrænnar tónlistar (www.rcvm.is) og opnar á fyrstu hátíð sjónrænnar tónlistar á Íslandi. Verk Sigurðar Guðjónssonar og Önnu Þorvaldsdóttur var pantað sérstaklega fyrir hátíðina af Miðstöð sjónrænnar tónlistar. Friðrik Steinn Kristjánsson styrkir sýninguna og hátíðina með úthlutun úr Listasjóði Silfurbergs (Silfurberg Art Fund).
Um sjónræna tónlist
Allt frá því snemma á 20. öld hafa myndlistarmenn í leit að óhlutbundnu tjáningarformi leitað að fyrirmyndum í tónlist. Forvígismenn abstraktmálverksins leituðu í fagurfræði tónlistar til að þróa nýja tegund af málverkum, án tilvísunar í ytri raunveruleika. Á þriðja áratug síðustu aldar fóru svo framsæknir listamenn að gera tilraunir með nýja möguleika sem kvikmyndatæknin bauð upp á til að skapa sjónræna tónlist. Síðan þá hefur tilkoma vídeótækninnar og sífellt fullkomnari tón- og myndvinnslubúnaður gert listamönnum mögulegt að þróa þetta listform lengra og skapa verk í anda sjónrænnar tónlistar án aðstoðar herskara tæknimanna. Þannig má rekja hugmyndir um sjónræna tónlist í gegnum alla listasögu tuttugustu aldar og fram á okkar tíma.