Borgarstjóri Reykjavíkur, Dagur B. Eggertsson, útnefndi Borgartréð 2014 við hátíðlega athöfn í garðinum við Sturluhallir sem standa við Laufásveg 49-51 síðdegis í gær. Um leið og það var útneft var tendrað á ljósum trésins sem tók sig sérstaklega vel út í húminu. Valgeir Guðjónsson, tónlistarmaður, flutti síðan lag sitt Tré. Dr. Sturla Friðriksson, eigandi trésins, sagði einnig nokkur orð við þetta tilefni, en hann ólst upp á Laufásvegi 49 og lék sér mikið í garðinum þar sem tréð stendur.
Hlynurinn við Sturluhallir var gróðursettur árið 1922 og er 10,2 m. á hæð og 2,02 í ummál þar sem bolurinn er sverastur. Þetta er einhver sá krónmesti hlynur á landinu. Króna garðahlynsins er yfirleitt regnhlífalöguð hér á landi. Hlynurinn hefur mikið gildi í ræktun í görðum og opnum svæðum. Viður hans er ljós og meðal annars notaður í parket, húsgögn og hljóðfærasmíð, eins og fiðlur enda leiðir hann hljóð óvenju vel. Síróp er gert úr vökva hlynsins og er það töluverður iðnaður í Norður-Ameríku.
Börkurinn er grár og sléttur en verður hrufóttur með árunum og þykir mikið augnayndi. Blöðin eru handsepótt og frekar stór. Haustlitur er gulur. Blóm gulgræn í hangandi klösum eru vinsæl meðal býflugna. Aldinið eru tvær hnotur með samvöxnum vængjum sem minna á þyrluspaða þegar þær svífa til jarðar, í miklum vindi geta fræin ferðast nokkur hundruð metra frá móðurtrénu. Þolir mengun, salt og vind þegar hann eldist en er viðkvæmur í uppeldi.
Hvergi á landinu er garðahlynurinn jafn algengur og í Reykjavík og verður hann meira áberandi í borgarlandslaginu með hverju árinu sem líður. Flestir stóru hlynir borgarinnar eru rétt að slíta barnsskónum ef miðað er við þann 500 ára aldur sem hann nær. (Rit Skógræktarfélagsins).