Sóley Tómasdóttir, borgarfulltrúi, lagði í dag blómsveig frá Reykvíkingum að leiði baráttukonunnar Bríetar Bjarnhéðinsdóttur í tilefni kvenréttindadagsins 19. júní. Athöfnin hófst klukkan 16 á því að gengið var fylktu liði frá Ráðhúsi Reykjavíkur að leiði Bríetar í Hólavallakirkjugarði. Hátt í fjörtíu manns tóku þátt í skrúðgöngunni og voru margir klæddir bleiku og héldu á bleikum blöðrum í tilefni dagsins.
Við leiðið flutti Sóley stutt ávarp að því loknu báru tvær ungar stúlkur blómakrans að leiðinu og lagði Sóley hann við leiðið. Að því loknu var ljóðaupplestur og tónlistaratriði. Að athöfn lokinni var gengið að Hallveigarstöðum þar sem Kvenréttindafélag Íslands og Kvenfélagasamband Íslands buðu til kaffisamsætis.
Bríet Bjarnhéðinsdóttur átti ríkan þátt í að koma á réttarbótum konum til handa og efla þannig lýðræðissamfélagið í heild sinni. Hún var stofnandi Kvenréttindafélags Íslands og var fyrsti formaður félagsins frá stofnun allt til ársins 1928. Markmið félagsins var að starfa að því að íslenskar konur fengju fullt stjórnmálajafnrétti á við karlmenn, kosningarétt, kjörgengi svo og embættisgengi og rétt til atvinnu með sömu skilyrðum og karlmenn. Konur í Reykjavík buðu fram sérstakan Kvennalista fyrir bæjarstjórnarkosningar árið 1908 og var það fyrsta sérframboð kvenna á Íslandi. Kvennalistinn vann stórsigur, kom öllum sínum fulltrúum að. Konurnar fjórar, þær fyrstu sem settust í bæjarstjórn Reykjavíkur, voru Bríet Bjarnhéðinsdóttir, Guðrún Björnsdóttir, Katrín Magnússon og Þórunn Jónassen. Málin sem þær börðust fyrir í bæjarstjórn voru m.a. sundkennsla, fyrir bæði kynin, og leikvellir fyrir börn. Vegna mikillar fátæktar í bænum voru mörg börn vannærð. Bríet Bjarnhéðinsdóttir beitti sér fyrir því í bæjarstjórn að börn fengju mat í skólanum. Matargjafir komust á og var þeim haldið áfram af og til fram á fjórða áratuginn. Bríet lést í Reykjavík árið 1940.
Þann 19. júní árið 1915 fengu giftar konur kosningarétt og kjörgengi í Reykjavík og Hafnarfirði og öðluðust þar með sjálfstæði frá eiginmönnum sínum til pólítískrar þátttöku, en ekkjur og ógiftar konur höfðu þá haft kosningarétt í um aldarfjórðung. Árið 1920 fengu íslenskar konur og hjú full pólitísk réttindi 25 ára.