Jónas Reynir hlýtur Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar 2017

miðvikudagur, 11. október 2017

Jónas Reynir Gunnarsson hlaut í dag 11. október Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar árið 2017 fyrir ljóðahandritið  Stór olíuskip. Dagur B. Eggertsson borgarstjóri veitti verðlaunin sem nema 700 þúsund krónum. Fyrstu eintök af bókinni komu um leið úr prentun í útgáfu bókaforlagsins Partusar.

  • Jónas Reynir Gunnarsson, handhafi bókmenntaverðlauna Tómasar Guðmundssonar 2017 ásamt Degi B. Eggertssyni, borgarstjóra
    Jónas Reynir Gunnarsson, handhafi bókmenntaverðlauna Tómasar Guðmundssonar 2017 ásamt Degi B. Eggertssyni, borgarstjóra

Jónas Reynir Gunnarsson er fæddur 1987. Hann lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum á Egilsstöðum og grunn- og meistaranámi í ritlist frá Háskóla Íslands. Jónas hefur birt ljóð í Tímariti Máls og menningar og Stúdentablaði Háskóla Íslands, þar sem hann hlaut fyrsta sæti í árlegri ljóðakeppni blaðsins 2014. Árið 2015 varð hann hlutskarpastur í leikritunarkeppni sviðslistadeildar Listaháskóla Íslands með verkinu Við deyjum á Mars og sama ár kom út smásagan Þau stara á mig hjá Partusi.

Fyrsta ljóðabók Jónasar, Leiðarvísir um þorp, kom einnig út hjá Partusi haustið 2017, sem og fyrsta skáldsaga hans, Millilending. Svo skemmtilega vill til að Jónas mun leiða smiðju skálda í alþjóðlega verkefninu Waters and Harbours in the North sem Bókmenntaborgin Reykjavík stendur fyrir vikuna 16. – 21. október. Skáldin vinna saman að textum sem tengjast hafnarborgum.

Alls barst 51 óbirt ljóðahandrit undir dulnefni. Dómnefndina skipuðu Úlfhildur Dagsdóttir formaður, Þórarinn Eldjárn og Illugi Gunnarsson. 

Í niðurstöðu dómnefndar segir: ,,Stór olíuskip er sterkt og fallegt verk. Ljóðin eru stílhrein og myndmálið ferskt og grípandi. Heildarmyndin er fimlega smíðuð og kallar á endurlestur; stóru olíuskipin sigla inn og út um vitund lesandans og skilja eftir sig fínlegt kjölfar tilfinninga sem spanna allt frá depurð og eftirsjá til hógværs fagnaðar.

Eitt einkenni ljóðanna er sérstæð efniskennd sem felur í sér að hið gagnsæja og hljóðlausa verður áþreifanlegt og tekur á sig lifandi form í síkvikum veruleika á mörkum hins óhöndlandlega og hins hversdagslega. Annað einkenni er hafið og vötn af ýmsu tagi sem bæði framkalla spegilmyndir og bera með sér mátt til umbreytinga.“